เป็นราษฏรไทย จะอ้างว่าไม่รู้กฎหมายก็ไม่ได้ แต่ทำไงได้ บางทีมันก็ไม่รู้จริง ๆ นี่หว่า

กล้า สมุทวณิช นักเขียน คอลัมนิสต์ นักวิชาการด้านกฎหมายรัฐธรรมนูญ จะจับเอาความไม่รู้กฎหมายเป็นตัวตั้ง และอธิบายมันด้วยภาษาและตัวอย่างง่าย ๆ เพื่อความเข้าใจที่ไม่ดรามา

วันนี้มาเล่าให้ฟังว่า ถ้าเราไปกินอาหารแล้วไม่จ่ายเงิน บางกรณี เราก็อาจจะไม่ถูกตำรวจจับก็ได้ หรือตำรวจไม่มีอำนาจจะจับเราได้ด้วย มันเป็นไปได้อย่างไร

สรุป - การกินแล้วไม่จ่ายที่ผิดกฎหมายอาญา คือการกินอาหารโดยที่รู้ตัวว่าไม่มีปัญญาจ่ายค่าอาหาร แต่ถ้าเราสามารถจ่ายได้แน่ ๆ แต่เราไม่จ่าย ก็จะเป็นการผิดสัญญาทางแพ่ง ซึ่งตำรวจไม่มีอำนาจจับ - นี่คือจุดตัดระหว่างการฉ้อโกงทางอาญา กับผิดสัญญาทางแพ่ง คือ "เจตนา" ในตอนต้น ว่าเจตนาจะทำสัญญากันจริง ๆ แต่มีข้อขัดข้องชำระหนี้ไม่ได้ อันนี้เป็นเรื่องผิดสัญญา แต่ถ้าไม่มีเจตนาปฏิบัติตามสัญญานั้นตั้งแต่ต้น ก็เป็นเรื่องฉ้อโกง - แต่นั่นแหละครับ ไม่ควรทำตาม อาจถูกกระทืบได้ ยกเว้นแต่จะมีข้อโต้แย้งที่ไม่ควรจ่ายเงินให้จริง ๆ

ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 345 ผู้ใดสั่งซื้อและบริโภคอาหารหรือเครื่องดื่ม หรือเข้าอยู่ในโรงแรม โดยรู้ว่าตนไม่สามารถชำระเงินค่าอาหาร ค่าเครื่องดื่ม หรือค่าอยู่ในโรงแรมนั้น ต้องระวางโทษจำคุกไม่เกินสามเดือน หรือปรับไม่เกินห้าพันบาท หรือทั้งจำทั้งปรับ

ดำเนินรายการโดย กล้า สมุทวณิช นักวิชาการคดีรัฐธรรมนูญชำนาญการ นบ. นม. (จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย) เนติบัณฑิตไทย อดีตนักเรียนทุนปริญญาเอกรัฐบาลฝรั่งเศส (BGF) และประกาศนียบัตรกฎหมายปกครองและวิธีพิจารณาคดีปกครองที่ กศป. รับรอง

ติดตามได้ที่ www.facebook.com/lawsyounoknow/