در این شماره پس از خرداد بی‌حادثه تهران به صبح جمعه بیستم می‌رسیم. از کسانی می‌گوییم که بند کفشهایشان را محکم می‌کنند که نه از شیر که از همراهشان جلو بزنند.

در تالار افتخارات یک مدرسه قدمی می‌زنیم و از تلاش همگان برای بالاتر ایستادن از سطح میانگین می‌گوییم. پیش از آن‌که چماق استثنا بر سرمان بخورد مدرسه را به سمت پادگان ترک می‌کنیم. از امیدی می‌گوییم که خیلی زود با تلاش فارغ‌التحصیلان دانشگاه‌های کشور نا‌امید شد.

با مانیفست فوتوریست‌ها به رویاهای یک هنرمند نوجوان باز می‌گردیم. از دانشجویان ترم اولی می‌گوییم که به پاریس هشت می‌اندیشند و از المان‌های هنر ایرانی استفاده می‌کنند. پس از آن به سراغ خاطرات فراموش شده سال‌های میانی دهه هشتاد می‌رویم جایی که جویندگان طلا هر روز به سراغمان می‌آمدند.

از کسانی می‌گوییم که می‌خواستند نردبان ترقی را تخته گاز طی کنند و از درب پشتی وارد بهشت شوند. پای گزارش خبرنگار واحد حاشیه‌ای خبر می‌نشینیم که این‌بار تندی را کنار گذاشته و از رویای محال خیابان می‌گوید. در پایان باز هم درودهایی می‌فرستیم و سرودی می‌شنویم.

فراموش نکنید که «انسان تنها در پراتیک است که باید حقیقت، توان و این جهانی بودن نظریه خود را اثبات کند». بشنوید، با ما همراه شوید و مثل همیشه با ما بگویید.

تاریخ انتشار؛ ۸ نیر ۱۳۹۱