در این شماره ما نمی‌توانیم با استودیو بهار شیراز خداحافظی کنیم و برای یک شماره دیگر در آن می مانیم. با گروه ۱۲۷ از تفاوت‌هایی می‌گوییم که مهم نبودند. بعد از آن از اَبَر شرکت هایی می‌گوییم که از صابون تا باتری و از لباس تا لوازم آرایش به ما می‌فروشند. در ادامه بر سر این موضوع که آیا جنبش‌های سبک زندگی رهایی بخش هستند یا نه، به توافق نمی‌رسیم، و از خورده شدن هیپی ها می‌گوییم. پس از آن به سراغ مطالعات فرهنگی می‌رویم و روایتی از تولد تا مصادره آن ارائه می کنیم. به کمک ابی هافمن از جمع های کوچکی می‌گوییم که اعتراضات مهیبی به وجود آوردند و بعد مشغول تصور کردن می‌شویم. سپس با ساموئل میرانتین به بن‌بست سبز امید می‌رویم، و با چریک‌های فدایی فیسبوک هم‌سخن می‌شویم. با صدور اطلاعیه‌ای اشتباهات‌مان را تصحیح می کنیم، پوزش می‌طلبیم و ابراز تنفر می‌کنیم. در پایان همان‌طور که درودهایی خواهیم فرستاد، با سرودی دیگر همراه می‌شویم.

فراموش نکنید که «وقتی همه آلوده اند، تنها می‌توان بی رحم بود» بشنوید، با ما همراه شوید و به ما بگویید؛

تاریخ انتشار؛ ۸ بهمن ماه ۱۳۹۰