آیا سرچشمه استعداد فیلمسازانی مثل کیمیایی و مهرجویی خشکیده و دیگر نمیتوان از آنها انتظار فیلم خوب داشت؟
مقایسه این دست فیلمسازان وطنی با فیلمسازان جهانی که در دهه ۸۰ زندگی هم فیلمهای معتبری ساختهاند تا چه میزان قیاس درستی است؟
چرا فیلمسازی در قواره کیمیایی با این همه اعتبار و جایگاه تاریخی برای ساخت فیلمهای متوسطش هم تا این میزان شماتت میشود؟