Vondoag kjikj wie no Markus 2:23-28, wua Jesus un siene Jinja gonen derch de Jeträadflekja opp eenen Sabat.  Doabie daut see doa derch gonen, fangen de Jinja aun Oaren to plekjen un uttorublen.  De Farisäa seenen dit un an es daut nich goot, un, om eene Jeläajenheit to finjen toom Jesus en siene Wieed jriepen,  stalen see Jesus opp de Proow.  Jesus deit an Auntwuaten, un frajcht de Farisäa dan woont es wichtja, dän Sabat ooda dän Mensch?  Hee sajcht dan daut dän Sabat es wäajen Menshen jemoakt wort, nich Menschen wäajen dän Sabat.  Un uk daut hee, de Menschensän, es Har äwa dän Sabat.  Well wie nich soo sennen aus de Farisäa wieren, un nich emma proowen toom aundre Menschen en Sind jriepen.  Well wie nich ons loten gaunz drock woaren met aundre Menschen äare sachen, oba blooss fa ons selfst entschieden rajcht to läwen ver Gott, un am aunnämen aus Har.