Words: FadaeiMusic: Mahdyarمیاد روزی که سیمرغ ایران بالاشو کرده بازکه دیگه مردممون نشن قتل عاممی‌شکنه طلسم نسل ماپیشمون خالیه جای همه‌شونجزو خوبای تاریخن همه رفته‌هارو تخت بیمارستان می‌زنن تیر خلاصحیله‌گرا سیب طلا نشون می‌دن زیر عبارگ آدم و حوا رو می‌زنن با تیغ حلالهفتاد و دو ملتو کشتن، کجایید سینه‌زنا؟لای داد مردم گم می‌شه آژیر گشتماموراتون پاره می‌شن زیر ماشین خشماین‌دفعه گلستان نشد آتیش رشتولی ضحاک، فریدون بالاخره پامی‌شه تشسر می‌کشه به فلک آتیش کینه‌ی آدمامسجداتون می‌سوزن مثل سینه‌ی مادراطعم خون جوونا رو می‌چشه جانمازستون دینو می‌شکنه خیزش کافرابا لباس عزا مادر می‌رقصید کنار مزارهر کی بیشتر بکشه می‌گیره کلاش طلاقهرمان اونیه که پشت درو خالی نکردوقتی کوبیده می‌شد چماق سپاه به دراپر جنازه و جسده زیر شهراز دختر نوزاد تا پیرمردپسر می‌شه بی‌پدر، پدر می‌شه بی‌پسرلباسامون سیاه‌تر از نیمه‌شبکله‌ی جنین می‌جوشه تو دیگ مرگعین مجاهدین دشمن ایرانیایینمی‌رین عراقیا رو واسه کی میارین؟رقص جیره‌خور و ساز بی‌خیالیایران داره می‌میرهتنفس مصنوعی می‌دن با گاز شیمیاییسقوطبا همیم از شمال تا جنوببالاخره فرو می‌رید تو خونرسیده کاردا به استخونشما می‌رید و ما می‌مونیمشیر و خورشید دوباره می‌کنه طلوعاز دود تفنگاشون مهه شهرتوی جوب خون شناوره کش سرکی گفته مشکل ما معیشتیه؟ آبدانان دونه‌های برنج از آسمون می‌باریدن مثل برفگوشت ملت نذریه روی شعله‌ی اجاقتو تاریخ ایران پشیزه دوره‌ی شماتیرو می‌زدن تو گلو موقع شعارتولدتون دلیل توبه‌ی خداسحیف خاک ایران، آخوند می‌ره ته لجنبعد سقوط، زندگی می‌چسبه مثل کره‌عسلقسمت قشنگ قصه‌ی انقلاب اینهشما می‌مونید ولی پیچید به بازی سگ اسدجون ملت مفته مثل پول تو جیبازن‌کشی می‌کنن برسن به موی حوریاحرف دل همه‌مون بود خون رو دیوارآسمون شهرو روشن می‌کرد نور گوشیاگربه رو با تیر نزدن بدون منظوراسلامو چپوندن به ما به زور سرکوبخون با هیچی پاک نمی‌شهحتی سپاه کل شهرو بشوره هر روزوطن، زخمامون مشترکه، درد همه‌سنشونمون روی سر نظامه، حبسه نفسآبی می‌شه رو نقشه دوباره رنگ ارسما نه آنیم که زبونی کشیم از چرخ فلکسقوطبا همیم از شمال تا جنوببالاخره فرو می‌رید تو خونرسیده کاردا به استخونشما می‌رید و ما می‌مونیمشیر و خورشید دوباره می‌کنه طلوع؛«مامان من می‌رممامان من می‌رم اما همیشه با توامپروانه‌ی‌ بنفشی ‌دیدی منمابرهایی در آسمان دیدی منمگلی که بر سر راهت افتاد منم»؛؛- فرزند ایران و کشته‌شده در راه میهن، جاویدنام علی نوری