ลุกขึ้นมาตั้งกรุ้ปบล็อกใหม่ เพราะตั้งใจอยากบันทึกเรื่องราว วีรกรรมสุดเหวี่ยงพร้อมด้วยเบื้องหน้า เบื้องหลังการเดินทางต่างๆที่เกิดขึ้นแบบลึกๆที่ไม่ได้เขียนหรือกล่าวไว้ไว้ในบล็อกท่องเที่ยวที่เคยลงไว้…เผื่อว่าจะจะสร้างความบันเทิงใจ หรือสลดใจในบางครั้ง เรื่องราวอาจจะไม่ได้สวยหรู ดูราบรื่นแต่เป็นความมันส์ในแบบของหนึ่งเลยค่ะ ประเดิมเรื่องแรก…เรื่องนี้เลย…เดินทางตามลำพังครั้งแรกเมื่อไหร่ ไปขุดรูปสมัยเป็นเด้กน้อยหอยสังข์มา คนที่มองกล้องคือพี่สาวหนึ่งค่ะ หนึ่งคือคนที่อยู่ริมขวามของภาพ กำลังกินอะไรนะ แซ่บเชียว อิอิ เคยคิดไหมคะว่าตัวเองเดินทางบ่อยแค่ไหน หมายถึงการเดินทางที่ไม่ใช่ในชีวิตประจำวัน เช่นไปเรียน หรือไปทำงาน ตั้งแต่จำความได้ เห็นภาพตัวเองเดินทางไปนู่นไปนี่ไปนั่นตลอด เพราะคุณพ่อเป็นข้าราชการซึ่งย้ายที่ทำงานอยู่เรื่อยๆ ประกอบกับสมัยอดีตครองตำแหน่งลูกคนเล็ก เวลาคุณพ่อคุณแม่จะไปไหนจะต้องหิ้วเราไปเป็นเพื่อน และยานพาหนะที่ครอบครัวใช้ในเวลานั้นคือ… มอเตอร์ไซค์แบบมีถังน้ำมันด้านหน้า ภาพที่จำได้คือหนึ่งนั่งซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์กอดเอวพ่อหรือแม่ไปนู่น นี่ นั่น และดูเหมือนการเดินทางมันได้แทรกซึมเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต จนถึงทุกวันนี้ ช่วงไหนไม่ได้เดินทางจะรู้สึกอ่อนเปลี้ยเพลียแรง ชีวิตดูเหี่ยวแห้งเหมือนติดกาแฟแล้วยังไม่ได้ดื่มกาแฟ..ปานนั้น การเดินทางช่วงหลายปีที่ผ่านมาจะเน้นเรื่องการท่องเที่ยวเป็นส่วนใหญ่ และแน่นอนว่าไปเที่ยวกับกลุ่มเพื่อนหรือครอบครัว มีแค่ไม่กี่ครั้งในชีวิตเท่านั้นที่เดินทางท่องเที่ยวคนเดียว แน่นอนความรู้สึกช่างต่างกันยิ่งนัก ทำให้หนึ่งคิดเล่นๆว่าตัวเองเดินทางครั้งแรกตามลำพังเมื่อไหร่…… ให้ทายค่ะ : : : แต่นแต๊น… 8 ขวบค่ะ ใช่แล้ว 8 ขวบ ไม่ผิดแน่นอน เป็นการเดินทางที่ดูไม่น่าเชื่อและดูไม่น่ารอด เหตุเกิดเมื่อครั้งอยู่อำเภอเล็กๆในจังหวัดของภาคอีสาน คุณย่าป่วยและนอน admit ที่รพ.เอกชนในตัวจังหวัด ส่วนคุณพ่อต้องเดินทางไปนอนเฝ้าคุณย่า จำเหตุผลไม่ได้ว่าทำไมต้องเดินทางไปหาคุณพ่อที่ […]

The post เมื่อต้องเดินทางโดยลำพังครั้งแรก appeared first on Adrenalinerush's diaries.