สดุดี 27:8-9 – พระองค์ตรัสแล้วว่า “จงหาหน้าของเรา” จิตใจของข้าพระองค์ทูลพระองค์ว่า “ข้าแต่พระเจ้า ข้าพระองค์แสวงพระพักตร์ของพระองค์” ขออย่าทรงซ่อนพระพักตร์ของพระองค์จากข้าพระองค์ อย่าผลักไสผู้รับใช้ของพระองค์ออกไปเสียด้วยความกริ้ว พระองค์ทรงเป็นผู้อุปถัมภ์ของข้าพระองค์ ข้าแต่พระเจ้าแห่งความรอดของข้าพระองค์ ขออย่าทรงทิ้งข้าพระองค์หรือสละข้าพระองค์เสีย เรามักเป็นคนที่พยายามหลบซ่อน เราพยายามปิดปังความน่าอับอายและความผิดของเรา รวมทั้งซ่อนบาปของเราจากคนอื่นๆ และแม้กระทั่งพระเจ้า หลังจากทำบาปต่อพระเจ้าแล้วอาดัมและเอวาพยายามซ่อนตัวจากพระองค์ท่ามกลางต้นไม้ในสวนเอเดน ราวกับว่าต้นไม้เหล่านั้นสามารถกำบังเขาได้จากพระผู้สร้างที่ทรงรู้และทรงเห็นทุกอย่าง ความมุ่งมั่นในการปิดบังบาปของเราจากพระเจ้าเป็นความพยายามที่โง่เขลาเช่นเดียวกับพ่อแม่คู่แรกของเราเคยทำ ในบทสดุดีที่เราอ่านวันนี้แม้ว่าผู้เขียนสดุดีไม่พยายามหลบซ่อน แต่ท่านก็ไม่ต้องการให้พระเจ้าทรงซ่อนพระพักตร์ของพระองค์จากเขา ผู้เขียนสดุดีไม่ต้องการถูกโยนทิ้ง ท่านไม่ต้องการถูกตัดขาดจากพระเจ้า ใครเข้าใจความรู้สึกนั้น มื่อเราอยู่ในความเศร้าโศกและชีวิตกำลังมีความยากลำบาก เมื่อเราหวาดกลัวเวลาเผชิญกับความเจ็บป่วย หรือความตาย หรือความทุกข์ใจจากความผิดและความอับอาย เราอาจคิดไปว่าพระเจ้าทรงละทิ้งเรา... Continue reading