“บทเพลงของข้าฯ คือความรักที่ไม่รู้จัก ความรักของพระผู้ช่วยให้รอดของข้าฯ ที่มีต่อข้าฯ ความรักต่อคนที่ปราศจากความรักแสดงออกเพื่อให้เขาเป็นคนที่น่ารัก โอ้ ข้าฯ เป็นใครที่เพื่อเห็นแก่ข้าฯ องค์พระผู้เป็นเจ้าของข้าฯ ต้องรับสภาพเป็นมนุษย์และยอมตาย “ที่นี่ข้าฯ ยืนอยู่และร้องเพลง ไม่มีเรื่องราวใดที่เหมือนเรื่องราวของพระเจ้า ไม่มีความรักใด พระราชาผู้เป็นที่รัก ไม่มีความเศร้าโศกใดเสมอเหมือนของพระองค์ นี่คือพระสหายเลิศของข้าฯ ที่ข้าฯ ยินดีใช้วันเวลาทั้งสิ้นของข้าฯ เพื่อร้องเพลงสรรเสริญ” ผู้คนจำนวนมากยอมรับแนวคิดเรื่องพระเจ้า เขาอาจตั้งชื่อให้กับพระองค์นั้นหรือเหมือนกับผู้คนในเอเธนส์สมัยโบราณ เขาอาจพอใจที่จะถวายเกียรติแด่ “พระเจ้าที่ไม่รู้จัก” (ดูกิจการ 17:23) ในความเห็นของผู้คนทั่วไปในยุคนั้น พระเจ้าที่ไม่รู้จักองค์นี้น่าจะมีเมตตาต่อมนุษย์ที่ทำดีหรืออย่างน้อยที่พยายามจะเป็นคนดี พระเจ้าไม่ใช่ “ผู้ที่ไม่รู้จัก”... Continue reading