ลูกา 18:31-34 – พระองค์ทรงพาสาวกสิบสองคนไปแล้วตรัสกับพวกเขาว่า “นี่แน่ะ พวกเราจะขึ้นไปยังกรุงเยรูซาเล็มและทุกสิ่งที่พวกผู้เผยพระวจนะเขียนเรื่องบุตรมนุษย์จะสำเร็จ เพราะว่าบุตรมนุษย์นั้นจะต้องถูกมอบไว้กับคนต่างชาติ และพวกเขาจะเยาะเย้ยท่าน กระทำหยาบคายต่อท่าน ถ่มน้ำลายรดท่าน พวกเขาจะโบยตีและฆ่าท่าน แล้วในวันที่สามท่านจะเป็นขึ้นมาใหม่” ส่วนพวกสาวกไม่เข้าใจสิ่งเหล่านั้นเลย ความหมายของถ้อยคำนั้นถูกซ่อนไว้จากพวกเขา และเขาไม่รู้ว่าพระองค์ตรัสถึงอะไร พระเยซูทรงรู้อย่างชัดเจนว่าจะเกิดอะไรกับพระองค์ในกรุงเยรูซาเล็ม พระองค์ไม่เพียงแต่รู้ว่าพระองค์จะสิ้นพระชนม์ที่นั่น พระองค์ทรงทราบถึงรายละเอียดที่น่าสยดสยองของเหตุการณ์นั้นด้วยเช่นกัน ข้าพเจ้านึกไม่ออกว่าความรู้สึกจะเป็นอย่างไรที่พระองค์ยังทรงพร้อมจะเดินหน้ามุ่งตรงไปสู่กางเขน เหตุใดจึงทำเช่นนั้น ผู้เขียนฮีบรูให้เบาะแสกับเราเมื่อท่านเขียนไว้ว่าพระเยซู “ทรงสู้ทนต่อกางเขน เพื่อความยินดีที่อยู่ต่อหน้าพระองค์ ทรงถือว่าความอับอายนั้นไม่เป็นสิ่งสำคัญ และพระองค์ประทับเบื้องขวาพระที่นั่งของพระเจ้า” (ฮีบรู 12:2ข) ความยินดีที่พระเยซูทรงเห็นอยู่ต่อหน้าพระองค์คืออะไร คุณนั่นแหละ... Continue reading