“พระเยซูคริสต์ ผู้ปกป้องและผู้ช่วยให้รอดที่มั่นคงของข้าฯ ผู้ทรงพระชนม์อยู่ในเวลานี้ โปรดทรงรู้ว่าความมั่นใจของข้าฯ วางอยู่บนความหวังที่มอบตรงนี้ แม้คืนแห่งความตายจะเต็มไปด้วยอันตรายที่ยังมีความคิดกระวนกระวาย” “หัวเราะเย้ยหลุมศพที่อับเฉาและกับความตายไม่สั่นสะท้านอีกต่อไป องค์พระผู้เป็นเจ้า พระองค์ผู้เสด็จมาช่วยกู้จะรวบรวมประชากรของพระองค์ในบั้นปลาย เขาจะไปพบปะองค์พระผู้เป็นเจ้าของเขาพร้อมกับบดขยี้ความตายไว้ใต้เท้าของตน” บทเพลงของเรารวมแนวคิดสองอย่างเข้าไว้ด้วยกัน นั่นคือ “ความมั่นใจของข้าฯ วางอยู่บน…ความหวัง” ปกติเราคิดว่าความมั่นใจคือสิ่งที่หนักแน่นและแน่นอน ซึ่งเป็นความรู้แน่ว่าเหตุการณ์นั้นจะเปิดเผยออกมาตามที่ควรจะเป็น ความมั่นใจไม่มีที่ว่างให้กับความสงสัย ความหวังคือสิ่งที่สำคัญน้อยกว่า เรา “หวัง” ว่าเหตุการณ์นั้นจะเกิดขึ้น แต่เราไม่รู้แน่ว่าสิ่งนั้นจะเกิดขึ้น สิ่งที่เราหวังไว้อาจเกิดขึ้นหรือไม่เกิดขึ้นก็ได้ กระนั้น จากบทเพลงของเรา ความมั่นใจของเราวางอยู่บนรากฐานที่แข็งแกร่งของความหวัง อีกแนวคิดหนึ่งที่ตรงกันข้ามกัน เรา “หัวเราะเย้ยหลุมศพที่อับเฉา” เรารู้ว่าความตายไม่ใช่เรื่องน่าหัวเราะและบทเพลงของเรายอมรับว่าการคืบคลานเข้ามาของความตายเต็มไปด้วย... Continue reading