Ang Makapangyarihang Ugat ng Praktikal na Pag-ibig

Nalalaman nating lumipat na tayo sa buhay mula sa kamatayan, sapagkat iniibig natin ang mga kapatid. Ang hindi umiibig ay nananatili sa kamatayan. (1 John 3:14)

Kaya naman, pag-ibig ang patunay na tayo’y ipinanganak muli — na tayo’y mga Cristiano, na tayo’y ligtas.

Minsan, ginagawa ng Biblia ang ating kabanalan at pag-ibig sa tao bilang kondisyon ng ating huling kaligtasan. Sa madaling salita, kung hindi tayo banal at hindi tayo mapagmahal, hindi tayo maliligtas sa araw ng paghuhukom (hal., Hebreo 12:14; Galacia 5:21; 1 Corinto 6:10). Hindi ibig sabihin nito’y mga gawa ng pag-ibig ang paraan upang maging tama tayo sa Diyos. Hindi, paulit-ulit na nilinaw ng Biblia, tulad ng sinasabi sa Efeso 2:8–9, na “Sapagkat dahil sa kagandahang-loob ng Diyos kayo ay naligtas sa pamamagitan ng pananampalataya; at ito’y kaloob ng Diyos at hindi mula sa inyong sarili; hindi ito bunga ng inyong mga gawa kaya’t walang maipagmamalaki ang sinuman.” Hindi, kapag sinasabi ng Biblia na tayo’y naligtas sa pamamagitan ng pananampalataya ngunit kailangan nating mahalin ang tao upang sa wakas ay maligtas, nangangahulugan ito na ang pananampalataya natin sa mga pangako ng Diyos ay kailangang maging tunay na tunay, kaya ang pag-ibig na ipinapakita nito’y nagpapatunay sa katotohanan ng pananampalataya.

Kaya naman, ang pag-ibig sa iba ay isang kondisyon ng biyaya sa hinaharap, dahil pinagtitibay nito na ang pangunahing kondisyon, ang pananampalataya, ay tunay. Puwede nating tawagin ang pag-ibig sa iba bilang pangalawang kondisyon, na nagpapatunay sa pagiging tunay ng pangunahin at mahalagang kondisyon ng pananampalataya, na siyang tanging nagbubuklod sa atin kay Cristo, at tumatanggap ng Kanyang kapangyarihan.

Nakikita ng pananampalataya ang kaluwalhatian ng Diyos sa mga pangako ng biyaya sa hinaharap, at tinatanggap nito ang lahat ng ipinahahayag ng mga pangako sa kung ano ang Diyos para sa atin kay Jesus. Ang espirituwal na paningin na iyon sa kaluwalhatian ng Diyos, at ang ating kaluguran dito, ay katibayan na nagpapatunay sa sarili, na tinawag tayo ng Diyos upang maging benepisyaryo ng Kanyang biyaya. Pinapalaya tayo ng katibayang ito na umasa sa pangako ng Diyos bilang para sa atin. At ang pag-asa sa pangako ay nagbibigay sa atin ng kapangyarihan na magmahal. Na nagpapatunay naman na totoo ang ating pananampalataya.

Ang mundo ay desperado para sa isang pananampalatayang pinagsasama ang dalawang bagay: ang kamangha-manghang pagtingin sa di-natitinag at banal na Katotohanan, at ang praktikal at araw-at-gabing kapangyarihan upang gumawa ng isang nagpapalayang kaibahan sa buhay. Yan din ang gusto ko. Kay naman ako’y isang Cristiano.

May dakilang Diyos ng biyaya na pinapalaki ang Kanyang walang-hanggang kagandahan at kasapatan sa pamamagitan ng pagtupad sa mga pangako sa mga walang kakayahan na taong nagtitiwala sa kanya. At may kapangyarihang nagmumula sa pagpapahalaga sa Diyos na ito, na walang iniiwang sulok o kanto ng buhay na hindi naapektuhan. Binibigyan tayo nito ng kapangyarihang magmahal sa mga pinakapraktikal na paraan.

Devotional excerpted from Future Grace, pages 257-259

This article was translated by Joshene Bersales and was originally written by John Piper of Desiring God. To read the original version, click https://www.desiringgod.org/articles/the-powerful-root-of-practical-love

Joshene Bersales considers Joshua her Bible hero, and strives to have faith that can make the sun stand still. She graduated with an AB Literature (English) degree from Ateneo de Manila University. She is a writer, editor, and translator. Joshene loves theater, traveling, and tea. You can find her on IG (@joshenebersales) and Facebook (https://www.facebook.com/joshenebersales/).

John Piper (@JohnPiper) is founder and teacher of desiringGod.org and chancellor of Bethlehem College & Seminary. For 33 years, he served as pastor of Bethlehem Baptist Church, Minneapolis, Minnesota.