Huwag kang tumulad sa kabayo, o sa mola na walang pang-unawa, na upang sumunod lang ay hahatakin pa ang renda. (Psalm 32:9)

I-picture ang mga anak ng Diyos bilang isang bukirin ng lahat ng klase ng hayop. Inaalagaan ng Diyos ang Kanyang mga alaga, ipinapakita Niya kung saan sila dapat pumunta, at nagbigay Siya ng barn para sa kanilang proteksyon.

Pero may isang hayop sa bukid na binibigyan ang Diyos ng di-magandang karanasan, ang mule. Siya’y hangal at matigas ang ulo at hindi mo masabi kung alin ang nauuna — ang katigasan ng ulo o ang kahangalan.

Ngayon, ganito ang paraan ng Diyos para papasukin ang Kanyang mga hayop sa barn, para kumain at sumilong: turuan sila na lahat sila’y may sariling mga pangalan at pagkatapos ay tawagin sila sa kanilang pangalan. “Aking ipapaalam at ituturo sa iyo ang daan na dapat mong lakaran.” (Mga Awit 32:8).

Pero hindi tumutugon ang mule sa ganitong pag-uutos. Wala siyang pang-unawa. Kaya sumasakay ang Diyos sa Kanyang pick-up truck at lumalabas sa bukid, nilalagyan ng bit and bridle ang bibig ng mule, isinasampa siya sa truck, at ibinabalik sa barn habang ito’y naninigas at sumisinghal.

Hindi sa ganyang paraan gusto ng Diyos na lumapit ang Kanyang mga alaga para sa pagpapala at proteksyon.

Isang araw, magiging huli na para sa mule na ito. Bubugbugin siya ng yelo at tatamaan ng kidlat, at kapag nagtatakbo na siya papuntang barn, nakasarado na ang pinto nito.

Kaya huwag maging katulad ng mule. “Huwag kang tumulad sa kabayo, o sa mola na walang pang-unawa, na upang sumunod lang ay hahatakin pa ang renda.”

Sa halip, hayaang ang lahat ng banal ay manalangin sa Diyos sa panahong matatagpuan Siya (Mga Awit 32:6).

Ang paraan para hindi maging mule ay magpakumbaba, manalangin sa Diyos, ipagtapat ang ating mga kasalanan, at tanggapin, tulad ng mga abang sisiw sa bukid, ang patnubay ng Diyos sa kamalig ng Kanyang proteksyon at pagkain.