De Blog Archieven - At Hodson Street: Recent Episodes
None
At Hodson Street is the collective name for all my creative expressions. Keywords in my creative projects are the words hope, inspiration and positivity.
Hoi lieverd,
het is een tijd geleden dat ik je een brief heb geschreven. Maar nu, nu het 5 jaar geleden is dat je bent overleden, kon en wilde ik niets anders dan jou schrijven. Vijf jaar, onvoorstelbaar, als iemand me zou vertellen dat het pas 2 jaar geleden is, zou ik het direct geloven.
De tijd is voorbij gevlogen, maar voor mijn gevoel is de tijd bijkans stil blijven staan. Onzin natuurlijk, want ondertussen is er ontzettend veel gebeurd. Als ik de afgelopen jaren een beetje aan mijn gedachten laat passeren, zou ik niet weten waarmee als eerste te beginnen om je bij te praten.
Het belangrijkste is in ieder geval dat het ons goed gaat. De eerste jaren waren heftig, met als extraatje ook nog eens al dat gedoe met corona. Maar nu, 5 jaar later, durf ik wel te stellen dat alles op de rails staat.
Onze dochters groeien langzaam uit tot prachtige jongedames. Vol zelfvertrouwen en genietend van het leven. Precies wat jij zo belangrijk vond. Ik ben supertrots op hoe ze het doen en hoe we met z’n drietjes met elkaar omgaan.
Een eenheid waar jij ook nog steeds een belangrijke rol in speelt. Dagelijks kom je in verschillende situaties ‘tevoorschijn’ en hebben we het over je. Neem alleen maar de karaktertrekken die beide dames bezitten. Nou, die genen van ons hebben we echt wel goed verdeeld over de meiden
Of als er iets gebeurt, dat we dan zitten te bedenken wat jouw reactie zou zijn. Zo ben je nog geen dag uit ons leven geweest en terecht. Maar wat net zo belangrijk is, is dat we tegelijkertijd alle drie ook bezig zijn met onze toekomst. We blijven niet ‘vastzitten’ in het verleden. Dat had jij ook absoluut niet gewild, volgens mij.
Zelfs ik kan intussen weer aan wat toekomstplannen denken. De meiden worden dusdanig zelfstandig, dat er ruimte ontstaat om zelf ook weer eens wat activiteiten te ontplooien. Sterker nog, soms word ik bijkans de deur ‘uitgekeken’
Een compleet nieuwe fase voor me, na jaren van mezelf wegcijferen. Dat bedoelde ik ook met het feit dat voor mijzelf de tijd lijkt te hebben stilgestaan. Ik heb de afgelopen 5 jaren keihard gewerkt, maar kwam alleen niet aan mezelf toe.
Dat zeg ik overigens niet uit zelfmedelijden, nee, het was gewoon een feit. In ene was ik alleenstaande vader met 2 jonge dochters. Pfff, dat viel/valt niet altijd mee. Ik heb me menigmaal in die 5 jaar tot je gewend.
Maar kijk toch eens, nu 5 jaar later, hoe we in het leven staan. Het was/is me al die inspanningen meer dan waard. Als het die meiden maar goed gaat, dat is het belangrijkste. Tenminste, dat vind ik en volgens mij was het jou daar ook om te doen!
Wat niet is veranderd, is mijn gemis van jou. Er is een deel van me afgenomen met jouw overlijden en dat ontstane gat zal altijd blijven. Gelukkig kan ik me er wel toe zetten om weer te genieten van dingen en ben ik een sterker mens geworden dan ik ooit was.
Maar bepaalde aspecten van/in het leven zullen nooit meer worden als vroeger. Dat is een stuk afgesloten leven geworden dat van ons tweetjes is. Ik merk dat ik in die 5 jaar veranderd ben. Misschien ben ik wel wat harder geworden.
Niemand hoeft mij meer te vertellen wat ik wel of niet moet doen. Ik vaar volledig op mijn eigen intuïtie. Niet dat ik niet meer naar adviezen luister, dat zal ik altijd blijven doen, maar uiteindelijk bepaal ik de koers. Dat is iets compleet nieuws voor me, maar het gaat me steeds beter af.
Ik vertrouw op mezelf, leef steeds meer mijn eigen leven, heel belangrijk. Iets dat ik de kinderen ook keer op keer vertel. Het is jouw leven, leef dat vooral zoals jij wilt. Zolang je je medemens maar respecteert en waardeert.
Langzamerhand doet deze 56-jarige oude zak dat dan toch ook in zijn eigen leven. Iets dat jij al vanaf je geboorte deed, volgens mij. Als iemand haar leven leidde zoals zij dat wilde, was jij het wel! Dus je kunt trots op me zijn, het wordt nog wel eens wat met me….
Hierdoor is er een rust bij me ontstaan, waarin ik bewuste keuzes kon gaan maken. Niet altijd leuke keuzes, maar wel uiteindelijk voor de mens René de verstandigste keuzes.
Weg zijn inmiddels alle hoogdravende doelen, er voor in de plaats is het genieten van het kleine, het onverwachte gekomen. In de optiek van sommige mensen misschien een saai leven, maar ik voel me er supergelukkig bij.
Voor het eerst in mijn leven voel ik geen druk om dingen te ‘moeten’. En dat voelt bijkans als een verlossing. Laat mij maar mijn kleine leventje leiden, met mijn prachtige meiden en de nodige lieve mensen om me heen.
Dat is wat me gelukkig maakt en dat is volgens mij ook de essentie van het leven. Op deze manier hoop ik graag heel oud te worden. Als ik dan toch iets positiefs zou moeten destilleren uit het inktzwarte proces dat jouw overlijden vormt, is dat het misschien wel.
Dat ik eindelijk mijn levenspad heb gevonden. Bewust ben van wie ik ben en wat ik wil. Alleen is de ‘prijs’ die we hiervoor hebben moeten betalen natuurlijk onmenselijk…..
Want lieverd, hoe fijn het misschien nu hier ook gaat, we missen je nog steeds enorm. Des te langer jij er niet meer bent, des te meer dat lijkt te gaan worden. Intussen heb ik geaccepteerd dat je er niet meer bent, maar begrijpen zal ik het nooit.
Om dit bijzondere moment van 5 jaar te benadrukken, heb ik een song gecomponeerd met de simpele titel ‘5’. Geïnspireerd door de gedachten aan 5 jaren zonder jou. Vijf jaren van keihard werken met z’n drietjes om te komen waar we nu staan.
Een eerbetoon aan jou, de vrouw/moeder die nog steeds deel uitmaakt van ons dagelijks leven.
Geen dag zonder elkaar, altijd in ons hart. We houden zielsveel van je.
Liefs, René
At Hodson Street – 5 ©2024
Deel dit /Share thisThe post Open brief aan mijn overleden partner, deel 17. appeared first on At Hodson Street.
Lentekriebels, herkent u ze?! Nu de lente volop aanwezig is, nemen deze kriebels bij mij nog iedere dag toe. Stijgende temperaturen, maar nog niet te warm, langere avonden. Een lucht vol heerlijke geuren en een natuur die zich van zijn mooiste kant laat zien. Ja, wees dan maar eens bestand tegen deze kriebels. Als ik … Continue reading Lentekriebels en vrijheid.
The post Lentekriebels en vrijheid. appeared first on At Hodson Street - Tij.
Stilte, maar zeker geen rust. Dat is een mooie omschrijving voor de afgelopen maanden. Na het plaatsen van de laatste blog, half november verleden jaar, is het rondom mijn persoontje aardig stil gebleven. Even afstand van alle sociale media, een moment van bezinning. Alhoewel, de feestmaand december volgde al vrij snel, dus van rust was … Continue reading Stilte, maar zeker geen rust.
The post Stilte, maar zeker geen rust. appeared first on At Hodson Street - Tij.
Hoi lieverd, ik had de dringende behoefte om je weer eens te schrijven. Er is van alles in beweging in mijn leven en daar wil ik je graag deelgenoot van maken. Om maar direct met de deur in huis te vallen, het belangrijkste nieuwtje is dat ik voor onbepaalde tijd ga stoppen met de blog. … Continue reading Open brief aan mijn overleden partner, deel 16.
The post Open brief aan mijn overleden partner, deel 16. appeared first on At Hodson Street - Tij.
Een herrieschopper is de mens, het spijt me om het te moeten zeggen. Maar volgens mij ligt daar toch een aardige kern van waarheid in. Ons soort, de homo sapiens, vindt zichzelf heel wat, maar hoe lang lopen we nu eigenlijk hier pas op deze aardbol rond?! In een eerdere blog vertelde ik al dat … Continue reading Een herrieschopper is de mens!!
The post Een herrieschopper is de mens!! appeared first on At Hodson Street - Tij.
Kinderen worden zo snel groot, mijn hemel. Zo moet je ze nog het flesje geven en voor je het weet leiden ze een eigen leven. Ik moest er vooral aan denken toen pasgeleden mijn oudste dochter 15 werd. Dat is toch geen meisje meer, maar intussen een halfvolwassen vrouw. Ze weet wat ze wil, ze … Continue reading Kinderen worden zo snel groot.
The post Kinderen worden zo snel groot. appeared first on At Hodson Street - Tij.
Privacy, bestaat dat nog wel?! Ik vraag het me af, zeker als ik er wat langer over nadenk. Eind jaren negentig had je een film, The Truman Show. Misschien herinnert u zich de film nog wel. De film gaat over een man die, zonder het zelf te weten, zijn gehele leven al doorbrengt in een … Continue reading Privacy, bestaat dat nog wel?!
The post Privacy, bestaat dat nog wel?! appeared first on At Hodson Street - Tij.
Het loslaten is nu echt begonnen, ook voor de jongste. Daar waar de oudste dochter zich al redelijk zelfstandig door het leven beweegt, is de jongste nu ook begonnen aan haar traject op weg naar zelfstandigheid. En dan kan het in ene snel gaan. Als ik naar de oudste dochter kijk en bedenk hoe snel … Continue reading Het loslaten is nu echt begonnen.
The post Het loslaten is nu echt begonnen. appeared first on At Hodson Street - Tij.
Vandaag wil ik het met u hebben over het verhaal van de bloemetjes en de bijtjes. Ik heb er hard voor moeten werken, lang geduld voor moeten betrachten. De nodige zweetdruppels gelaten, maar het resultaat is er dan ook naar. Bloemetjes en bijtjes naar hartenlust. Ik heb het natuurlijk over mijn tuintje, dat had u … Continue reading Van de bloemetjes en de bijtjes gesproken.
The post Van de bloemetjes en de bijtjes gesproken. appeared first on At Hodson Street - Tij.
Deze vakantie werd een vakantie vol avonturen met deuren, maar gelachen dat we hebben! Mocht u daaraan twijfelen na de blog van verleden week, wees gerust. Ook deze vakantie is er heel wat afgelachen. Het eerste grote avontuur met deuren deze zomer begon tijdens een uitje naar familiepark Drievliet, wie wil dat nu niet?! Daar … Continue reading Een vakantie vol deur avonturen!!
The post Een vakantie vol deur avonturen!! appeared first on At Hodson Street - Tij.
De zomervakantie zit er op. Een ‘vakantie’ van bijna 9 weken was het. Maar wel een vakantie met twee gezichten. Aan de ene kant was het heerlijk om een tijdje uit de vaste routines te zijn. Aan de andere kant was het ook een, emotioneel gezien, zware vakantie. Juist door rust te nemen, kregen alle … Continue reading Een vakantie met twee gezichten.
The post Een vakantie met twee gezichten. appeared first on At Hodson Street - Tij.
Hoi lieverd, als laatste blog van dit seizoen een brief aan jou. Ik stop 1 week eerder dan gepland met schrijven. Dit omdat Sara eerder vakantie heeft, maar ook omdat mijn lichaam en geest snakken naar rust. Het was wederom een turbulent jaar en dat begint langzamerhand wel zijn tol te eisen bij me. Het … Continue reading Open brief aan mijn overleden partner, deel 15.
The post Open brief aan mijn overleden partner, deel 15. appeared first on At Hodson Street - Tij.
Afgelopen week ontving ik een berichtje van een oude vriend. Hij stelde voor weer eens af te spreken, samen met een andere oude vriend. Dit na elkaar al wat jaartjes niet meer echt gezien te hebben. Met beide mannen heb ik heel wat avonturen beleefd in mijn twintiger, begin dertiger jaren. We zaten samen in een band, we gingen naar heel wat concerten en deelden de nodige uurtjes in de kroeg met elkaar.
Toch is er in de loop der jaren slijtage gekomen in de band tussen elkaar. Op een volstrekt natuurlijke manier overigens, dus niet door ruzies of andere nare dingen. Over beiden zou ik werkelijk geen kwaad woord kunnen spreken en koester ik de mooie momenten die we met elkaar hebben gedeeld. Maar deze jongen stopte met de band, werd vader, verloor zijn wilde haren en kreeg andere interesses.
En daar wringt dus de schoen. Toen ik het berichtje kreeg, dacht ik niet direct heel enthousiast van “ja, dat gaan we doen. Leuk om weer eens wat af te spreken met z’n drieën na al die jaren”. Ik kreeg het eerder wat benauwd, om meerdere redenen. Een van de redenen is dat ik namelijk altijd vooruit kijk en zelden achterom. Mijn blik is altijd op de toekomst gericht.
Mijn leven is dusdanig veranderd dat ik met plezier op onze belevenissen terugkijk, maar geweest is geweest. Zowel letterlijk als figuurlijk heb ik er geen energie/tijd voor om eens lekker een avondje over vergane tijden te zitten kletsen. Nogmaals, dat heeft absoluut niets te maken met deze twee toffe mannen, maar is echt een René-dingetje.
Letterlijk heb ik er geen tijd voor omdat ik nu al ternauwernood tijd weet vrij te maken voor mezelf. De kinderen en het dagelijkse leven zijn logischerwijs, na het overlijden van Ellen, nog veel en veel meer mijn agenda gaan belasten. Maar ook figuurlijk gezien wil ik er geen energie aan besteden. Hoe egoïstisch dat misschien ook klinkt.
Ik wil de weinige tijd die er voor mezelf overblijft op een dag, vullen met de toekomst. Dus met schrijven, componeren, fotograferen, wandelen en wat al niet meer. Intussen weet u allang dat ik meer hobby’s dan tijd bezit Daar zit mijn plezier en dat geeft mij mijn broodnodige energie om de andere taken te kunnen vervullen.
Ik ben dus sowieso nooit een ‘achteromkijker’ geweest. Ik zal zelden oude foto’s terugzoeken. Ik lees nooit meer de blogs terug die ik geschreven heb, beluister zelden oude opnames van me terug. Ik heb altijd het gevoel dat mijn beste jaren nog moeten komen. In die zin moet ik vaak denken aan een uitspraak van de vermaarde jazzmusicus Sonny Rollins.
Op hoogbejaarde leeftijd verklaarde hij zijn drang om te blijven componeren met de mededeling dat ie nog steeds zijn beste nummer moest schrijven! En zo voel ik het ook. Zeker nu ik sinds een paar jaar het luikje van de creativiteit bij me heb weten te openen. Als ik al wat vrije tijd heb, wil ik het liefst zo snel mogelijk in mijn droomwereld duiken.
Me laten meevoeren door wat mijn creativiteit aan oprispingen heeft, op welk vlak dan ook. Voor die misschien enigszins ‘egocentrische’ houding heb ik jaren moeten vechten. De ruimte en tijd die ik mezelf eindelijk heb durven geven, wil ik blijven behouden. Hier heb ik pas geleden nog een blog aan gewijd. Ik ben absoluut geen kluizenaar, maar ben wel erg op mezelf gesteld.
Een andere reden waarom ik het even benauwd kreeg bij het berichtje is, omdat ik me de reactie van Ellen wel kon inbeelden. Ik voelde min of meer de druk van boven om toch “ja” te zeggen op de uitnodiging. Ellen zou me bijkans naar die jongens ‘geschopt’ hebben Toch ben ik blij dat ik mijn eigen intuïtie heb gevolgd en ‘nee’ heb gezegd tegen de uitnodiging.
Dit vergezeld gaande met de argumentatie zoals ik u hierboven heb uitgelegd. Laat mijn blik maar naar voren gericht blijven, op de toekomst. Daar ligt mijn kracht en energie. Het voelt ook goed om voor mezelf te kiezen en niet eerst te bedenken wat anderen ervan zouden vinden. Eerlijk gezegd hoefde ik Ellen ook nooit te vertellen wat ze moest doen, o nee, had het lef niet
Weer een persoonlijk groeimoment dus, vond ik zelf! Maar goed, genoeg hierover, ik wil u nog vertellen over een ander groeimoment. Dat is namelijk het feit dat ik eindelijk één van mijn dochters mee heb gekregen op een wandeling. Ja, echt waar, de jongste ging spontaan mee ‘s avonds om een stukje te wandelen. Zonder mokken, puur uit zichzelf, ik viel zowat om van verbazing.
En gezellig dat het was, want kletsen kan ze als de beste, het is zo’n heerlijke flapuit. Het begon al toen we langs het pleintje kwamen waar haar vriendinnetjes aan het spelen waren. Snel siste ze me toe om vooral geen gekke opmerkingen te maken, want daar schijn ik weleens last van te hebben.
U begrijpt dat ik braaf mijn mond hield, want deze buitenkans van wandelen met mijn dochter wilde ik niet verknallen. Onderweg kwamen we van alles tegen, waar ze allerlei vragen en opmerkingen over had. Toen ik haar boterbloemen liet zien, vertelde ze dat ze vroeger dacht dat je die op je brood moest smeren! Vervolgens zag ze allerlei soorten dieren in het water.
“Zijn dit allemaal eenden, pap?”, luidde haar vraag. Dus legde ik haar uit dat we ganzen, meerkoeten, futen en wat al niet meer zagen. Vogels in het water, maar niet allemaal eenden. Over het besef van de diversiteit van het dierenrijk gesproken, net haar vader dus. Lees de blog van verleden week er nog maar eens op na. De volgende vraag kwam er direct achteraan.
“Dus deze dieren kunnen allemaal vliegen?”. “Zekers”, luidde mijn antwoord. Waarop direct nog een vraag volgde: “maar kippen zijn toch ook vogels? Ze hebben vleugels, maar waarom vliegen zij dan niet?” Oei, hier werd het al wat lastiger voor vaders, want kippen kunnen weliswaar wat vliegen, maar niet echt als een vogel. Het is meer fladderen. Maar ja, waarom zij dan niet??
Dat heb ik dus thuis maar even opgezocht, leve de moderne tijden U snapt, het werd een amusante wandeling zonder al te veel stiltemomenten en een paar hersenen bij vaders die overuren draaiden. Gelukkig kreeg ik haar even stil, toen ik een meerkoet zag. Ik vertelde haar dat ik even in gesprek met de meerkoet wilde.
Dus toog ik naar de waterkant en begon een aardig potje koeterwaals uit te slaan. De meerkoet reageerde enthousiast terug en al gauw hadden we een fijne conversatie. Dochterlief bleef geschokt staan kijken naar dit rare tafereel, zeker omdat ik ook wel wat lichaamstaal nodig had om mijn woorden te verduidelijken.
Gegeneerd flitsten haar ogen continu van links naar rechts over de weg, in de hoop dat niemand dit zou zien. Onderwijl probeerde ze me zover te krijgen dat ik zou stoppen met het leuke gesprek en zou doorlopen. O zo heerlijk, van die dochters die zich schamen voor hun vader. Slecht, ik weet het, maar ik had wel een hoop lol
En uiteindelijk dochterlief dus blijkbaar ook, wat ze heeft al een paar keer gevraagd wanneer we weer gaan wandelen. Nou, als dat geen groeimoment is!! Sowieso scoort ze op dit moment bonuspunten bij me, want ze is gisteren ook zelfstandig naar de introductiemiddag van haar nieuwe middelbare school gegaan. Ik bood natuurlijk aan om mee te fietsen zo’n eerste keer.
Maar dat hoefde absoluut niet van de dame. “Ik moet er binnenkort ook alleen heen, dus waarom nu dan niet?”, luidde haar reactie. Typisch Sara, ze gaat er gewoon voor. Ze kon er niemand, maar fietste onbevreesd haar nieuwe toekomst tegemoet. Vol energie en positiviteit. Dan ben je toch echt wel een trotse vader hoor, op zo’n moment.
Aan de ene kant lastig voor me om haar zo te zien gaan, een eerste keer alleen op de fiets naar de middelbare school. Het grote loslaten is een beetje begonnen. Het liefst was ik natuurlijk mee gefietst, maar ze was hier zo duidelijk in. En daar zit dan tegelijkertijd mijn enorme trots. Als ze ergens voor gaat, gaat ze er ook voor. De blik vooruit en gaan met die banaan, de stoere meid
En met deze anekdote wil ik de blog voor deze week afronden. Ik ga weer verder puffen in de warmte. Maar geen geklaag hoor van deze kant, want wat is het toch mooi weer. Heb een fijne week, geniet van het fraaie weer en tot de volgende blog.
Groetjes, René
Schrijf je in voor de nieuwsbrief en mis niets meer. Het is geheel vrijblijvend en uitschrijven kan altijd.
**Inschrijven/Subscribe
Uitschrijven/Unsubscribe**
Emailadres:Leave this field empty if you're human:
Deel dit /Share thisThe post Blik op de toekomst gericht. appeared first on At Hodson Street.