Chrisacos: Recent Episodes

Chrisacos

μια απόπειρα μουσικής κοινωνικο(πολιτικο)-ποίησης, προς εύρεση μουσικής ταυτότητας. και καλά... an attempt for music social(political)-ization, in search of music identity. well...

View Details

video: https://www.youtube.com/watch?v=Z9DA0Sv3kZ8

Τα λόγια σου πεντόβολα στ' αυτιά μου, οι γκάφες δε μου βάλανε μυαλό το στήθος σου φωτιά στην αγκαλιά μου και φεύγω δίχως πρόδηλο σκοπό

Οι φίλοι θα ρωτάνε πού γυρνάω οι σύντροφοι κι αυτοί θ' ανησυχούν και συ θα αναρωτιέσαι αν σ' αγαπάω και ‘γω λιοντάρια κι όνους θα κυνηγάω και παπαγάλους θα τρυγώ στο Καμερούν

Μπορεί να στείλω γράμμα απ' την Μπραζίλια, ξυλόγλυπτα φιλιά απ' το Περού Καινούργιες σκέψεις θα μου μπαίνουνε φυτίλια, ξανά για να μου κάψουνε τον νου

Για πάντα θα ξεχάσω την Αθήνα και δε θα σκέφτομαι για γυρισμό ούτε τα παιδιά στη Σαλονίκη καιρός, να πάψω πια να σέρνω δεκανίκι καιρός να πάψω πια να τρέχω για γιατρό

Οι φίλοι θα ρωτάνε πού γυρνάω, οι σύντροφοι κι αυτοί θ' ανησυχούν και συ θα αναρωτιέσαι αν σ' αγαπάω και ‘γω λιοντάρια κι' όνους θα κυνηγάω και παπαγάλους θα τρυγώ στο Καμερούν

Στίχοι: Σταχτοπουλου Κλήμη Μουσική: Ζουγανέλης Γιάννης

View Details

κιθάρα - τύμπανα Greg Eleftheriou μπάσο - Φίλιππος Τίμωνας cover pic: https://www.flickr.com/photos/106737143@N07/43945080181/ video: https://youtu.be/goZYZLnXNzc

(αν υπάρχει) διαχωρισμός σε εργαλεία και όπλα για μένα ναι! είν΄ ο υλισμός και το ξυράφι του Όκαμ μη χάνουμε χρόνο με σάλια παρτάλια να βγούν απ τη μέση ανοίξανε τόσα κεφάλια κι ο τοίχος δε λέει ακόμα να πέσει

ποια ιδεολογία καθαρή χωράει εσένα κι εμένα; δε σας ακούει κανείς και χειρότερα δε σας διαβάζει κανένας γράφτηκαν τόσα και τόσα επι σελίδων σελίδες κι όταν μας κόβουν τη γλώσσα και κλείνεις τα μάτια μη λες πως δεν είδες

κι αφού συνέχεια διαφωνείς και θες και να το εκφράζεις δωσ' μου παράδειγμα και πείσε με για όσα λες ν' ακούσω λίγο τη φωνή σου όσο και να δειλιάζεις δείξε μου τ' αύριο το σήμερα το χθές

(κι ο,τι έχεις) να βγείς να το πεις δυνατά να σ' ακούσουνε όλοι πάρε πινέλο-μπογιά και με κόκκινο βάψε άκρη σ' άκρη την πόλη να βγείς να το πεις δυνατά να σ' ακουω και να λιώνω αν δεν πείθες εμάς πως θα πείσεις αυτούς με σφυρί να συνθλίψουν τον θρόνο;

πες μας τι κάνουμε λάθος λιποθυμάμε απ' τον χτύπο συνέχεια κοιτάμε στο βάθος και κάποιος καριόλης μας καίει τον κήπο κι εσύ που μας λες πως κατέχεις και μ' ο,τι ακούσεις γκρινιάζεις μ' ομοίους σου μόνο αντέχεις ακίνδυνους πουριτανούς μ' αντιφάσεις

κι αφού συνέχεια διαφωνείς και θες και να το εκφράζεις δωσ' μου παράδειγμα και πείσε με για όσα λες ν' ακούσω λίγο τη φωνή σου όσο και να δειλιάζεις δείξε μου τ' αύριο το σήμερα το χθές

[για τον Αλέξανδρο και τον Αντώνη, που έμαθα από τα τραγούδια τους την Έλενα, που έχουμε καιρό να δουλέψουμε μαζί, τον Πάνο που έχω μήνες να μάθω νέα του και την καθεμία και τον καθένα που αντιλαμβάνεται πως άλλο οι ιδέες και άλλο οι προτάσεις].

View Details

Περί Προσφυγιάς κι Επανάστασης... Στίχοι: Μαρίζα Κώχ

[Τόλη, ευχαριστώ για την κιθάρα, Ελβίνα για την υπομονή και τις συμβουλές, Τόνια για την κουβέντα]

Λενιώ, αφού δεν έχω την υπομονή να το κάνω βίντεο και μετά να το ανεβάσω, αυτή είναι μια διασκευή στο κομμάτι "τα Πικρά Μαντάτα", από τον δίσκο της Μαρίζας Κώχ.

Αχ καλώς να `ρθούνε τα μαντάτα τα πικρά έτσι κι αλλιώς εγώ καιρό τα περιμένω κλείσαν οι πόρτες μπρος τα μάτια οι βαριές και σ’ έδιωξα να πας μακριά σε τόπο ξένο

Αχ σ’ ένα μπαλκόνι στέκω τώρα και θωρώ πως πάει πορεία με τα λάβαρα ανοιγμένα αχ και πίσω απ’ τις φωνές που γύρω μου αντηχούν εσένα ψάχνω που σε χαίρονται τα ξένα

Αχ και να τανε τούτη την ώρα να σε δω ναχεις και συ στο χέρι λάβαρο ανοιγμένο αχ να λες το ίδιο το τραγούδι το γλυκό και γω κοντά σου να θωρώ και να σωπαίνω

Αχ, μα’ αυτό φοβήθηκαν αγόρι μου οι τρελοί, οι χορτασμένοι απ’ το ψωμί του μετανάστη αχ και σ’ έδιωξαν σε ξένο τόπο να ζητάς μια θέση ξένου φοιτητή και σκλάβου εργάτη

Αχ καλώς να `ρθούνε τα μαντάτα τα πικρά έτσι κι αλλιώς εγώ καιρό τα περιμένω αχ για να μην έχει η προσφυγιά μας τελειωμό σε διώξανε να πας μακριά σε τόπο ξένο

View Details

Που αλλού;

Είμαι η πιο ανασφαλής πουτάνα, αγάπες μου! Κάντε μου έρωτα ένας-ένας ή και όλοι μαζί Δεν έχει σημασία. Αρκεί να ‘μαι το μόνο αντικείμενο του πόθου μες στο δωμάτιο Κάνει κρύο εδώ μέσα! Αγκαλιάστε με, γαμώ την παναγία σας Σήμερα είμαι πεντακάθαρος Κοιτάχτε τι όμορφα που ‘χω ντυθεί Γράφω και ποιήματα και μουσική Πως μπορεί κάποιος να μην μ’ αγαπάει; Είμαι ωραίο παιδί Δεν είμαι; Ας μην είμαι ο καλύτερος, δεν με πειράζει Μόνο πες μου ότι έχω κάτι ξεχωριστό Δεν αντέχω άλλο ανταγωνισμό Λίγη αποδοχή ζήτησα Απλή κι αθώα αποδοχή. Και ως εκεί Μ’ απασχολεί κι η πολιτική κι είμαι ανήσυχος μέχρι εκεί που με παίρνει Είμαι κενός στ’ αλήθεια Μα δεν στο λέω Αν καταλάβεις πως μοιάζουμε τελικά μπορεί και να με παρατήσεις Σκληροπυρηνικά ρομαντικός γιατί η ελπίδα είναι γοητευτική και το μόνο τίμημα για να μ’ αγαπήσεις Ελπίζω να μην σε κούρασα Είσαι ακόμα εκεί; Σ’ αγαπάω. Εσύ;

Έχω και σήμερα έναν κόμπο στο στομάχι Τρέμουν τα χέρια, πονάνε τα μάτια μου Ήμουν εδώ όλη τη νύχτα και φοβάμαι πως ήπια μονορούφι να ξεχάσω τα λάθη μου Ήσουν κι εσύ εδώ, μα δεν ήπιες γουλιά απ’το ποτό Μονάχα γέλαγες, συνέχεια έλεγες πως δεν περίμενες να βλέπεις κουτσό να κάνει οκτάρια ποτέ των ποτών, να’μαι λοιπόν! Και σε θαύμαζα και σε θαυμάζω Εδώ μπροστά μου αρτιμελής στέκεσαι και κοιτάζω Το είδωλο, που βλέπω στο καθρέφτη αν και θαμπό τ’αγαπώ, (σε μισώ), τ’αγαπώ, (σε μισώ) Είμαι αφελής όταν νομίζω πως οφείλω να φύγω από το κάδρο, αν κι αμφιβάλλω αν με ωφελεί να μένουνε οι φελλοί όταν γύρω μου υπάρχουνε για πρότυπα ένα σωρό φαλλοί Και στην εικόνα παραδίνομαι εν τέλει Κάνε με τον κούκλο η κούκλα να με θέλει Τώρα για το κοινό, παίζουμε κουτσό! Και θα το ερωτευτώ, αρκεί να μ’αγαπά λίγο κι αυτό

[διασκευή του δεύτερου κομματιού από τον δίσκο "keno" των Jolly Roger. Ευχαριστώ πολύ τον Poetic που μου τους έμαθε, και την Αντιγόνη που θα έπαιζε κιθάρα, αλλά ποτέ δεν προλαβαμε...]

φωτό: https://www.flickr.com/photos/106737143@N07/14475237377/in/datetaken-public/

View Details

κάπου ανάμεσα στον Πανούση, τους Χατζηφραγκέτα και τον Δεληβοριά, με έναυσμα αυτό: http://dia-taraksi.blogspot.gr/2015/05/1970.html ευχαριστώ πολύ πολύ για τη βοήθεια την Ελένη Περράκη (για τη βοήθεια στους στίχους), τον Γρηγόρη Ελευθερίου την Αντιγόνη Μήτση, τον Νίκο Σβέρκο και τη Νανά Περράκη (για την υπομονή), την Τόνια Κοϊνάκη (που με βρίζει) και την Ειρήνη Καμαράτου για την έμπνευση.