فرشته نزاکتی - هنر در ایران در طول حاکمیت جمهوری اسلامی هرگز آزاد نبوده است. با اینحال و شاید اتفاقاً به همن دلیل در حال حاضر هنر مقاومت با یک سویه فمینیستی برجسته در حال ظهور است. ما همه کنش انقلابی دانشجویان هنر و موسیقی در ایران را به یاد داریم. حوضهای به رنگ خون در میدانهای تهران، قایقهای کیان پیرفلک و دیوارنگارهها و پرفورمانسهای خیابانی در همراهی با قیام ملت ایران در صدر خبرها قرار داشت. چه کسی گمان میبرد که ناگهان هنر ایران که تا پیش از آن شخصی، تجملی و در گالریها و حراجیها در جهت پولشویی رانتخواران عرضه میشد، ناگهان از خمودگی بیرون بیاید و همراه و همگام با مردم به وظیفه خود عمل کند؟ «نام آن را بگو» برنامهای است که دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه وسترن سیدنی برای نمایش هنر مقاومت در ایران تدارک دیده است. در این برنامه نگاره آیت (پاریس)، سیمین کرامتی (تورنتو) و پانتهآ کریمی (سن خوزه، کالیفرنیا)، سه هنرمند فعال زن که در ایران و در دیاسپورا آثارشان را آفریده و عرضه کردهاند با هم و با دکتر پدرام خسرونژاد، انسانشناس درباره اهمیت هنرهای تجسمی و نقشی که هنر در جنبش انقلابی «زن، زندگی، آزادی ایفا میکند در گفتوگو قرار میگیرند. نگاره آیت در این برنامه تنها هنرمندی است که هنگام جنبش انقلابی «زن، زندگی، آزادی» در ایران حضور داشته و اکنون در خارج از ایران به سر میبرد. با او گفتوگو کردهایم.