حسین نوشآذر، نویسنده و روزنامهنگار، در گفتوگو با «زمانه» از لایههای پنهان آثار شهرنوش پارسیپور» میگوید؛ نویسندهای که هرگز خود را فمینیست نخواند، اما با رئالیسم جادویی و عرفان زنانهاش، مسیر تازهای در ادبیات داستانی ایران گشود. به باور او، پارسیپور در رمانهایی چون «سگ و زمستان بلند»، «زنان بدون مردان» و «طوبی و معنای شب»، تاریخ ایران را از دریچهی بدن و تجربهی زیستهی زن روایت میکند و با بهرهگیری از عناصر فراواقعی و مفاهیم عرفانی، از کلیشههای زنِ قربانی یا فاحشه فراتر میرود تا به عمق آشفتگیهای درونی و رهاییهای وجودی زنان بپردازد؛ رهاییای که نه در انتظار تغییرات بیرونی، بلکه با «نه» گفتن به کل نظام سلطهگر مردسالار شکل میگیرد.