حسین نوشآذر - آیا سازمان بینالمللی کار (ILO) که با شعار عدالت اجتماعی متولد شده، توانسته است نقشی فراتر از یک ناظر بوروکراتیک ایفا کند؟ این نهاد سهجانبه که قرار بود مدیریت تنشهای طبقاتی را بر عهده بگیرد، در عمل با ناتوانی جدی در برابر نقض سیستماتیک حقوق کارگران در کشورهایی مانند ایران مواجه است. ایوب رحمانی، فعال شناختهشده کارگری، در گفتوگو با ما ضمن بررسی اهداف و سازوکار این سازمان، تأکید میکند که مکانیسمهای تنبیهی ILO بهندرت فعال میشوند و فشارهای مردمی و اتحادیههای بینالمللی، نه ساختار سهجانبهگرای سازمان، کلید اصلی تغییر هستند.