حسین نوش‌آذر- اشعار علی صبوری بیانگر زوال انسانیت و زبان در جامعه‌ای‌‌اند که از سوگواری محروم شده است. وقتی فاجعه از حدِ تاب‌آوری فراتر رود، سازوکارهای طبیعیِ سوگ فلج می‌شوند؛ زبان از نام‌گذاری درد.