در روزهایی که جامعه ایران زیر ضربات سهمگین سرکوب اعتراضات ۱۴۰۴، شوکی بی‌سابقه و تروماهای عمیق جمعی را تجربه می‌کند، پرسش حیاتی این است: چگونه می‌توان از فروپاشی عاطفی و انزوای تحمیلی جان به در برد؟ طوبی زکی‌پور در این نوشتار با نگاهی به مفهوم «مراقبت جمعی هدفمند»، به بررسی راهکارهایی می‌پردازد که نه برای تسکین آنی رنج، بلکه برای بقای جامعه در برابر خشونت عریان، زنده نگه داشتن یاد قربانیان و بازسازی پیوندهای گسسته میان داخل و خارج از مرزها طراحی شده‌اند. اینجا بخوانید:https://www.radiozamaneh.com/876520