فرزاد صیفیکاران - مسئله ادبیات و تبعید، مدتهاست که درهم آمیخته شده و شاعران و نویسندگان بسیاری، به واسطه تبعید، ادبیات دیگری را شکل دادهاند که ادبیات در تبعید شناخته میشود. از ادبیات تبعید گاهی به عنوان ادبیات غربت و مهاجرت هم نام برده میشود، که در واقع تبعید بخشی از مهاجرت است و ادبیات مهاجرت به درستی می-تواند همه جنبههای تبعید و غربت را در خود به نمایش بگذارد. ادبیات تبعید رفتهرفته به بخشی از ادبیات جهان تبدیل شد و با وامگیری از ادبیات کشورهای دیگر و نیز تجربههای جدید بشری در بیان احساسات از طریق زبان، مفاهیم فرهنگی-اجتماعی این کشورها که تا قبل از آن ناشناخته بودند را وارد زبان میزبان کرد. شعر کُردی نیز از دیرباز از این قاعده مستثنی نبوده، و ادبیات و شعر کُردی همواره با اشکال گوناگونی با تبعید، غربت و مهاجرت در پیوند بوده و بازتاب این مفاهیم در ادبیات کُردی به وفور به چشم میخورد. شاعرانی که در این زمینه بسیار تأثیرگذار بوده و آثار ماندگاری را که در تبعید خلق و از به جای گذاشتهاند. از جمله به نامترین این شاعران میتوان شیرکو بیکس و عبدالله پشیو را نام برد. زمانه در همین زمینه با ارسلان چلبی، شاعر و نویسنده کُرد گفتوگویی انجام داده است. ارسلان چلبی متولد ۱۳۶۵ در شهر بوکان است. او اکنون مقیم دانمارک و عضو سازمان قلم این کشور (Danish PEN) است. دو مجموعه شعر از او در ایران چاپ شده است. شعرهای این شاعر علاوه بر فارسی و کُردی به زبانهای انگلیسی، فرانسوی، دانمارکی نیز چاپ و منتشر شدهاند.