سال گذشته بیش از ۱۷۰۰ اعتراض کارگری در ایران صورت گرفته که نسبت به سال ۹۶ افزایش ۲۷ درصدی نشان میدهد. رشد اعتراضات اما تنها کیفی نیست. نسل جدیدی از پیشروان کارگری در صحنه اعتراضات کارگری ظاهر شدند. کارگران در سال ۹۷ با برپایی اعتصابهای طولانیمدت، و همزمان (نمونه مجتمع نیشکر هفتتپه و گروه ملی فولاد اهواز)، اعتصابهای سراسری (نمونه اعتصابهای سراسری معلمان و بازنشستگان)، اعتصاب کارگران یک رشته (کارگران ابنیه راهآهن) سطح نوینی از همبستگی مبارزاتی را به نمایش گذاشتند.
همبستگی اجتماعی با کارگران و مبارزاتشان نیز افزایش یافت و توجه رسانهها به مطالبات و مبارزات کارگران افزایش یافت. بهروز (علیرضا) نوایی از اتحاد بینالمللی در حمایت از کارگران ایران، در گفتوگو با زمانه علاوه بر برشمردن این نکات مثبت، کاستیها و عوامل منفی را نیز مورد تاکید قرار داده و میگوید:
توجه جامعه و رسانهها به مسائل کارگری بیشتر بود. نیروهای حامی طبقه کارگر هم بیشتر از گذشته روی اعتراضات کارگری متمرکز شدند. اما یک نکته منفی این که در رابطه به نهادها و تشکلهای مستقل کارگری کماکان اختلافات روند تشدید را طی میکند و شاهد گفتگوها و همکاریها و هماهنگیها نبودیم.
او به نکات دیگری از جمله «جلب شدن نظر نیروهای ارتجاعی به اعتراضات کارگری» اشاره کرده و تلاش بسیج دانشجویی برای زدن ماسک هواداری از کارگران و مخدو شکردن مرز اخبار واقعی و جعلی اعتراضات کارگری از سوی «اپوزیسیون ارتجاعی» را مثال میزد.
چشمانداز اعتراضات کارگری در سال جدید چگونه است؟
«شواهد نشان میدهد اعتراضات کارگری سال آینده با کمیت و کیفیت بالاتری ادامه خواهد یافت و همچنین با توجه بحران ساختاری حکومت، بروز اعتراضاتی مانند دیماه ۹۶ دور از انتظار نیست.»