برگزاری شبهای انستیتو گوته، دیدار با آیتالله خمینی، تشکیل جمعهای مشورتی در سالهای دهه ۱۳۶۰ تا ۱۳۷۰، بیانیه ۱۳۴ نفر در مخالفت با سانسور و قتلهای زنجیرهای و ماجرای اتوبوس ارمنستان از بزنگاههای تاریخی کانون نویسندگان ایران در نیم قرن گذشته است. به مناسبت پنجاهمین سالگرد تأسیس این تنها نهاد صنفی نویسندگان ایرانی در ادامه مجموعهای از مصاحبهها با سه نسل از اعضای کانون نویسندگان ایران، با رضا خندان مهابادی گفتوگو کردهایم. با او این پرسشها را در میان گذاشتیم: آیا جلسات هیأت دبیران کانون نویسندگان ایران به طور منظم برگزار میشود؟ دولت روحانی پیشنهاد داده بود که اگر کانون از گذشته خودش برائت کند، آن را به رسمیت میشناسد. از کدام گذشته؟ برنامه کانون نویسندگان ایران برای مبارزه با سانسور چیست؟ چه راهکارهایی وجود دارد؟ آیا کانون نویسندگان ایران یک نهاد صرفا صننفیست؟ آیا اصولاً میتوان نویسنده را در زمره یک صنف به شمار آورد؟ آزادی بیان به تعبیر شما به چه معناست؟